Patrząc na psa faraona nie sposób nie zauważyć podobieństwa do Anubisa – boga psa lub szakala. Niektórzy mylą tę rasę z podenco z Ibizy, jednak faraon bywa mniejszy. Również nagi pies meksykański należy do starożytnej rasy. Faraona wyróżnia wrażliwość, cierpliwość i delikatne usposobienie. Szczególnie w stosunku do dzieci. Ten spokojny czworonóg do pełni szczęścia potrzebuje miękkiego legowiska, codziennego biegania i… ciepłego domu.

Historia rasy

Pies faraona wygląda tak, jakby właśnie zszedł z murów egipskiego grobowca lub wrócił z polowania z władcą Egiptu.  Kategoria tej rasy to szpice. Przez wieki zakładano, że te psy wyginęły — aż do czasu, gdy odkryto je ponownie na Malcie. Izolacja wyspy pozwoliła im rozmnażać się przez tysiące lat, a ich sylwetki stały się dopracowane, idealne do polowania. Ciekawostką jest, że na Malcie psy faraona są zwierzętami narodowymi, znanymi szerzej jako Kelb-tal Fenek.

Pierwsze psy faraonów opuściły Maltę w latach 30. XX wieku, ale dopiero w latach 50. i 60. rozpoczęto hodowlę psa faraona i podjęto znaczny wysiłek, aby osiedlić je w Wielkiej Brytanii i Ameryce. Mimo to rasa ciągle uchodzi za rzadką; w końcu nie każdy może sobie pozwolić na posiadanie psa faraonów, ponieważ są to psy dla aktywnych.

Charakterystyka psa faraona

Charakterystyczną cechą rasy są duże, stojące uszy. Te psy rasowe są jednymi z najbardziej umiarkowanych chartów, ale pozbawione są przesadnej rasowości, tak widocznej u innych psów z tej rodziny. Mimo to faraony zachowują pewne cechy chartów: długie, smukłe nogi, stosunkowo wąskie ciało, podciągniętą talię, lekko wysklepione lędźwie i długi ogon. Nawet nogi mają podobne, co wskazuje na budowę tych psów, które łączy w sobie znaczną wytrzymałość z szybkością. Jeden z piękniejszych komentarzy na temat psa faraona można znaleźć w XIX dynastii egipskiej, który głosi: „Czerwony, długoogoniasty pies idzie nocą do straganów na wzgórzach. Nie zwleka z polowaniem, jego twarz promienieje jak Bóg i lubi wykonywać swoją pracę”. Bez wątpienia to jedna z najwspanialszych ras.

Psy faraona mają bardzo krótką, błyszczącą sierść, która jest łatwa w pielęgnacji. Jednak to nie zapewnia im praktycznie żadnej ochrony przed chłodem, wiatrem i niskimi temperaturami. Dobrym pomysłem będzie kupienie swojemu podopiecznemu ciepłego sweterka lub polarowej kurteczki na chłodne dni. Choć sierść faraonów jest krótka, to paznokcie rosną im w astronomicznym tempie – co tydzień trzeba je przycinać lub piłować.

Jak się mieszka z psem faraona?

Podobnie jak wszystkie charty, psy faraona kochają się ścigać. Z tego powodu nie można ich wypuszczać na nieogrodzony teren, bez zachowania zasad bezpieczeństwa, ponieważ istnieje duże prawdopodobieństwo, że pobiegną za czymś i wpadną na jezdnię.

W domu psy tej rasy są spokojne, ciche i ogólnie zadowolone z tego, że mogą się wylegiwać na wygodnym posłaniu. Po aktywnie spędzonym czasie lubią spać. Ich osobowość można określić jako powściągliwą. Faraony są wrażliwe i ostrożne wobec obcych. Na szczególną uwagę zasługuje ich cierpliwość i łagodne usposobienie w stosunku do dzieci, z którymi świetnie się dogadują.

Chociaż rodowód faraonów sięga czasów starożytnych, kiedy to były traktowane po królewsku, potrafią się przystosować do mniej luksusowych warunków. Miękkie posłanie, ciepły dom i codzienne bieganie to rzeczy, które są niezbędne w ich życiu.